عبادت زهرا عليها السّلام : امام حسن عليه السّلام فرمود : « ما كان في الدّنيا أعبد من فاطمة عليها السّلام ، كانت تقوم حتى تتورّم قدماها » : در دنيا كسى عابدتر از فاطمه عليها السّلام نبوده است . آنقدر ( در عبادت ) مىايستاد كه پاهايش ورم مىكرد . همچنين مىفرمايد : « مادرم فاطمه در محرابش بسيار عبادت مىكرد وشنيدم كه پيوسته براي همهء مؤمنين ومؤمنات دعا مىكرد جز براي خويشتن . . . » . « 1 » قناعت وتحمل سختى زهرا عليها السّلام : هرگاه مستمندى به در خانه فاطمه مىرفت ، آن حضرت أو را أجابت مىفرمود تا حدى كه قرص نان قوت خود وخانواده‌اش را مىبخشيد وخود گرسنه مىماند . مرحوم مجلسي از جابر بن عبد الله نقل مىكند كه گفت : با رسول خدا صلّى اللّه عليه واله بر فاطمه عليها السّلام وارد شديم ؛ صورتش زرد بود . پيامبر صلّى اللّه عليه واله پرسيد : چرا صورتت زرد است ؟ گفت : اى رسول خدا از گرسنگى . پيغمبر صلّى اللّه عليه واله فرمود : بار خدايا گرسنگى أو را سير گردان وسختى آن را از أو بگير . جابر گويد : به خدا قسم بعد از دعا ، صورت فاطمه قرمز شد وبعد از آن روز ديگر گرسنه نشد . « 2 » روزى پيامبر صلّى اللّه عليه واله ومردم در مسجد منتظر بلال مؤذن بودند ؛ هنگامى كه بلال آمد ، رسول الله صلّى اللّه عليه واله پرسيدند : چه شد كه دير آمدى ؟ بلال گفت : براي دادن طلب فاطمه رفتم ، وى در حال آرد كردن بود وفرزندش حسن در كنار آسياب گريه مىكرد . گفتم كدام كار را برايت انجام دهم ؟ بچه را بگيرم يا آرد كنم ؟ فرمود : من بچه را به عهده مىگيرم . پس آسياب را از وى گرفتم ، به اين سبب دير آمدم . رسول الله صلّى اللّه عليه واله فرمود : « به أو رحم كردى خدا به تو رحم كند » . « 3 » كارهاى سنگين خانه ، آرد كردن ونان پختن ، دستهاى زهرا عليها السّلام را آزرده بود . أمير المؤمنين عليه السّلام به وى فرمود كه نزد رسول اللّه صلّى اللّه عليه واله برو وخدمتكارى طلب نما . فاطمه عليها السّلام ناچار نزد آن حضرت رفت وپس از مدتي درنگ ، خواسته خويش را بر زبان آورد . پيامبر صلّى اللّه عليه واله فرمود : « براي آنكه فضيلتى از تو فوت نشود ، ذكر وتسبيحى به تو تعليم مىدهم كه كمك وثواب تو باشد » وتسبيحات فاطمه را به وى تعليم فرمود . « 4 »

--> ( 1 ) . بحار الأنوار : 43 ، 76 ، 82 ؛ رياحين الشريعة : 1 ، 179 . ( 2 ) . بحار الأنوار : 43 ، 62 . ( 3 ) . بحار الأنوار : 43 ، 76 . ( 4 ) . من لا يحضره الفقيه : 1 ، 320 .